زمستان و ...

سلام میدونم که این دفعه دیر رسیدم خدمت دوستان مهربونم  ولی باور کنید که تقصیر از من نبود ،این دل یاری نکرد هیچ وقت به عهد خودش پایبند نیست.یکه تازی میکنه و گاهی من و با غم هم آغوش...!

زمستان هم از راه رسید ،برگهای سبز و که باد دلسنگ پاییز به تاراج برد، ای زمستان تو چی میخوای؟ولی نه میدونم که تا سرمای تو، برف تو نباشه سبزی و زیبایی به زمین هدیه نمیشه، تا غم نباشه شادی معنایی نداره ،تا اشک نباشه خنده زیبایی نداره...!

عمر من غارت شد و غارتگر از من دور شد

من صبوری کردم و تاراج گر مغرور شد

 

عمر من همراه با تکرار روز و شب گذشت

شمع فانوس جوانی دم به دم کم نور شد!

این عمر ماست که میگذره شاید اگر روزی اشتباه کنیم عمری حسرت همراهمون باشه ،باید مثل زمین

صبور باشیم .فرا میرسد روزی که نور به تن خسته ی ما بخوره و گرمایش سرتاسر وجودمون رو گرم کنه

میترسم باور کن عزیزم که میترسم

میترسم بهارانی نبینم

ولی میخوام بازم مثل زمین امیدوار باشم.

زمستان نیز رفت اما بهارانی نمیبینم

             بر این تکرار در تکرار پایانی نمیبینم

                                                                           به دنبال خودم چون گردبادی خسته میگردم

                                                                              ولی از خویش جز گردی به دامانی نمیبینم!

|+|

می خواهم خیال تو را راحت کنم!

تقصیر تو نبود!
خودم نخواستم چراغ ِ قدیمی خاطره ها،
خاموش شود!

چنان در این زمانه ی هولناک،بی عاطفگی مهر دلها شده است که یادگار صداقت تاول است بر تن خسته ی ادمی!!!  ویادگار عشق ،نفرت .آه ای دنیا بایست ،بایست و نظاره کن تنهایی ادمها را ولی خاموش نمان که روا نیست .!

خودم شعرهای شبانه اشک را،
فراموش نکردم!
خودم کنار ِ آرزوی آمدنت اردو زدم!
حالا نه گریه های من دینی بر گردن تو دارند،
نه تو چیزی بدهنکار ِ دلتنگی ِ این همه ترانه ای!

به تنها موردی که اعتقاد ندارم عشقی زمینیست ،که فقط عشق برای خالقم را بر خود روا میدانم ،چه کسی را میتوانم پیدا کنم که عاری از هر عیبی باشد و مطمئن باشم که هرگز مهرم از دلش بیرون نمیرود!

دیگر تنها دلخوشی ام،
همین هوای سرودن است!
همین شکفتن شعله!
همین تبلور بغض!
                          _{(شعر از یغما گلرویی)}

|+|

من که عاشقش شدم شما چی؟

|+|

جواهرخانه

کبریای توبه را بشکن پشیمانی بس است

از جواهر خانه خالی نگهبانی بس است

 

ترس جای عشق جولان داد و شک جای یقین

آبروداری کن ای زاهد مسلمانی بس است

 

خلق دلسنگ اند و من آیینه با خود میبرم

بشکنیدم دوستان دشنام پنهانی بس است

 

یوسف از تعبیر خواب مصریان دلسرد شد

هفتصد سال است میبارد!فراوانی بس است

 

نسل پشت نسل تنها امتحان پس میدهیم

دیگر انسانی نخواهد بود قربانی بس است

 

بر سر خوان تو تنها کفر نعمت می کنیم

سفره ات را جمع کن ای عشق مهمانی بس است !

                                                                                 _{(شاعر معاصر آقای فاضل نظری)}

 

|+|