عید آمد...

عيد آمد و ما خانه خود را نتكانديم
گردي نسترديم و غباري نفشانديم

 

                                                            ديديم كه در كسوت بخت آمده نوروز
                                                        از بيدلي او را ز در خانه برانديم

 

هر جا گذري غلغله شادي و شورست
ما آتش اندوه به آبي ننشانديم

 

                                                             آفاق پر از پيك و پيام است، ولي ما 
                                                             پيكي ندوانديم و پيامي نرسانديم

 

احباب كهن را نه يكي نامه بداديم
و اصحاب جوان را نه يكي بوسه ستانديم

 

                                                           من دانم و غمگين دلت، اي خسته كبوتر
                                                          سالي سپري گشت و تو را ما نپرانديم

 

صد قافله رفتند و به مقصود رسيدند
ما اين خرك لنگ ز جويي نجهانديم

 

                                                           ماننده‎ي افسون‎زدگان، ره به حقيقت
                                                            بستيم، و جز افسانه‎ي بيهوده نخوانديم

 

از نُه خم گردون بگذشتند حريفان
مسكين من و دل در خم اين زاويه مانديم
                                                        (اخوان ثالث)

سال خوبی براتون آرزو دارم

|+|

اربعین...

نشسته سايه‌اي از آفتاب بر روي‌اش
به روي شانه‌ي طوفان رهاست گيسوي‌اش

                                                                                       ز دوردست سواران دوباره مي‌آيند
                                                                                       که بگذرند به اسبان ِ خويش از روي‌اش

کجاست يوسف ِ مجروح ِ پيرهن‌چاک‌ام؟
که باد از دل ِ صحرا مي‌آورد بوي‌اش

                                                                                         کسي بزرگ‌تر از امتحان ِ ابراهيم
                                                                                   کسي چون‌آن که به مذبح بريد چاقوي اش

نشسته است کنارش کسي که مي‌گِريد
کسي که دست گرفته به روي پهلوي‌اش

                                                                                   هزار مرتبه پرسيده‌ام ز خود او کيست
                                                                                    که اين غريب نهاده‌است سر به زانوي‌اش

کسي در آن طرف ِ دشت‌ها نه معلوم است
کجاي حادثه افتاده است بازوي‌اش

                                                                                 کسي که با لب ِ خشک و ترک‌ترک شده‌اش
                                                                                   نشسته تير به زير ِ کمان ِ ابروي‌اش

کسي است وارث ِ اين دردها که چون کوه است
عجب که کوه ز ماتم سپيد شد موي‌اش

                                                                             عجب که کوه شده چون نسيم سرگردان
                                                                          که عشق مي‌کِشد از هر طرف به هر سوي‌اش

طلوع مي کند اکنون به روي نيزه سري
به روي شانه‌ي طوفان رهاست گيسوي‌اش
                                                            

                                                                     (آقای فاضل نظری)

|+|

آتشی سوزاند ...

بیشه وحشی

من در اين بيشه وحشي به سلامت نروم                         ساغر خصم خلايق به سلامت نخورم

جام مي دست من و ساغر هستي به لبم                      هستي‌ام غرق عذاب است، به حلاوت نخورم

چشم ابليس به نگاهم به كجا مي‌بَرَدَم                           بوي خوش، عطر بهاري، به طراوت نخورم

اين بهار و اين خزان و دل خسته، چه كنم                         مردنم به زجهالت، اشك حسرت نخورم

رخت شادي به درآمد، به كجا مي‌رسدم                         خسته از كار جهانم، غم دنيا نخورم

روحم از جان به درآمد، به دمادم نرسم                            خنجر از پشت خورم و مي به حلاوت نخورم

باده از دست برود، من به تمنا نرسم                              جام مي را به تمنا زجهان من نخورم

همه هستي زكفم رفت، به حقايق نرسم                      جام زهري پيش‌رويم، به حلاوت نخورم

تا به كي، تا به كجا، آخر از اينجا نروم                             مي‌روم من زجهان، ساغر هستي نخورم

تا در اين ميكده هستم، به سعادت نرسم                      مي به دستم، ولي افسوس به سعادت نخورم

ميخ تابوت مرا بي‌خردان مي‌كوبند                                زند از ريشه مرا، جام جهان را نخورم....!

                                                                                                  شعر از آقای سلطانی 

           

|+|