بردباري

تو را با غير ميبينم صدايم در نمي ايد                   

 دلم ميسوزد و كاري ز دستم بر نمي ايد

                                        نشستم،باده خوردم،خون گرستم،كنجي افتادم                    

                                        تحمل ميرود،اما شب غم سر نمي ايد

توانم وصف مرگ جور و صد دشوارتر زان ليك                                  

 چه گويم جور هجرت،چون به گفتن در نمي ايد!

                       چه سود از شرح اين ديوانگيها،بي قراريها؟؟؟                                       

                         تو مه بي مهري و حرف منت باور نمي ايد !!!

ز دست و پاي دل برگير اين زنجير جور،اي زلف                                     

  كه اين ديوانه گر عاقل شود،ديگر نمي ايد

                           دلم دوريت خون شد،بيا در اشك چشمم بين                                     

                          خدا را از چه بر من رحمت اي كافر نمي ايد؟_!

                                                                                                                                                               _{(اخوان ثالث)}     

|+|

روزی برای باران ،روزی برای خورشی....!

لب دريا رسيدم تشنه، بي تاب،

ز من بي تاب تر، جان و دل آب،

مرا گفت : از تلاطم ها مياساي !

كه بد دردي است جان دادن به مرداب!!!

 

عجب ای خدا این دل چه قدر سرگردان و بی تاب است باز میروم تا سجاده ام را با شرمنده گی باز کنم گلهای خشکیده ی مریم هنوز عطری دگر دارد .باز با خود میگویم کی به ارامش رسیدن کی؟

 وقتی خورشید در دستانم است چه خودخواهانه چشمهایم را بستم تا نور را نبینم و حالا خدای من به دنبال اشعه ای از آن به هر طرف نظر انداختم دریغ که بی حاصل بود انتظار من و کشنده!تا وقتی اسمان پر بغض است آرام کردنش محال،پس ببار ولی کاش میدانستم بر سرنوشت چه کس زار میزنی بی شک اردیبهشتی ست ولی به کدامین گناه از بهشت رانده شده ست به کدامین سرزمین تبعید و به کدامین تبار محکوم شده؟!

در این زمانه ی بی های و هوی لال پرست بدون یار و یاور؟بس نبود ؟!منتظری به عاشقان منتظر اضافه شد. شکر! ولی معبودم خورشید را دریغ مکن از ما.به اسمان بگو بس است شیون و زجه، کر شدند ادمیان در خواب رفته!برای که ان الحق میزنی ؟که مدعی بس بسیار است در این وانفسا!روشن کن دلت را و پر نور گردان زمین را تا نجات یابند خواب زدگان بیدار نما!

اين دل تنگ من و اين دود عود؟
در شبستان، زخمه‌هاي چنگ و رود؟
اين فضاي خالي و پروازها؟
اين شب خاموش و اين آوازها؟

اي نگاهت لاي لاي سِحربار
گاهوار کودکان بيقرار
اي نفسهايت نسيم نيمخواب
شسته از من لرزه‌هاي اضطراب
خفته در لبخند فرداهاي من
رفته تا اعماق دنياهاي من

اي مرا باشور شعر آميخته
اينهمه آتش به شعرم ريخته
چون تب عشقم چنين افروختي
لاجرم شعرم به آتش سوختي...!

|+|

ستاره ای بدرخشید و...

اردیبهشت برایم جهنم است روزهایش بلند و شبهایش هولناک

و من در افکار خود بدنبال کرده ها و ناکرده هایم ،خطاها،کم کاریها و سهل انگاریها و به دنبال سرابها و ارزوهای محالم گذشته را مرور میکنم تا شب بیست و یکم،که باز چشم به اسمان بیندازم در جستجوی ستاره ام!

کجاست ستاره ی من؟چرا خبری از ستاره ی من نیست .باز هم باید کتاب عمر را ورق زنم بدون یافتن جواب سوالهایم.

من مرگ نور را                                

           باور نمیکنم

ومرگ عشقهای قدیمی را

مرگ گل همیشه بهاری که میشکفت

در قلبهای ملتهب ما

مانند ذره

                                    ذره ی مشتاق

پرواز را به جانب خورشید

اغاز کرده بودم

                   با این پر شکسته

                                  تا اشیانه نور

                                                     پرواز کرده بودم...!

باز هم سالی دگر ،باز هم اردیبهشت ،بازهم من ،این تن خسته ،این افکار درهم،کاش می امدی از سفر تا جان بگیرد نفسهای خسته ام که:

اردیبهشت بی تو برایم جهنم است.

|+|