پاییز رویایی

|+|

دنیا...

دنیا ز تو سیرم

                   بگذار که بمیرم...

به چی دل بسته ام ؟!به امدنت ؟!به بودنت؟!به چه امید موندم؟

امدنم بهر چه بود؟ عجب حرفی ٬چند روزه تو گوشمه ٬دارم پوچ گرا میشم ...

 آدم چیست؟ آه و دم ، آه از دمی که این همه طول می کشد!

بهت افتخار میکنم خیلی صبوری معبودم.!

از من جز این دو دیده ی اشک الود

                           اخر بگو...چه مانده که بستانی؟

ای شعر... ای الهه ی خون اشام

                          دیگر بس است...این همه قربانی! 

|+|

سحر نزدیک است

خدایا

باور نمیکنم که وجود نداری ٬هفتصد نسل از ادم میگذرد و ادمیت کمرنگ شده است اما دل خوش ام به وجودت ای رب العالمین ،گاهی به بهشتت می اندیشم و خود که در این برزخ افتاده ام و دچار گردباد حیرانی! امروز به تو گفتم که معبودم یا صدا ی من ضعیف است یا حواست با من نیست پشیمانم مرا ببخش. به حرمت شب تارو به حرمت ماه زیبایت و ستارگان٫ این نقره کوبهای اسمان قسم که مرا ببخش و با خود همراه کن .

|+|